
Są dni, które kończą się dopiero wtedy, gdy ostatnie zdjęcie trafi do galerii. Ten trwał dłużej.
Koniec maja nad Jeziorem Białym. Woda jeszcze zimna, powietrze pachnące wilgotnym drewnem, a światło takie, jakie zdarza się tylko wtedy, gdy wiosna nie zdążyła jeszcze przejść w lato. Przyjechałem dzień wcześniej, bo z Wrocławia to kawał drogi. Wieczorem stałem chwilę nad wodą i myślałem, że jutro będzie dobrze.
Rano czas przyspieszył, jak zawsze. Potem ceremonia we Włodawie i ta cisza, która zapada w kościele na moment przed najważniejszym słowem. Nie da się jej zaplanować. Można tylko stać w odpowiednim miejscu i nie przeszkadzać.
Wesela nad wodą mają własny rytm. Sala nie zdoła ich utrzymać w środku — zabawa co chwilę wylewa się na taras i wraca, ktoś schodzi nad brzeg i przynosi z powrotem piasek na butach. Chodziłem tam i z powrotem przez cały wieczór. Najlepsze kadry powstały właśnie pomiędzy: nie na parkiecie i nie nad wodą, tylko w drodze z jednego miejsca w drugie, kiedy nikt już nie pamiętał o aparacie.
Na plener wyszliśmy kilkanaście minut przed zachodem słońca, kilka kroków od sali. Tyle wystarczyło. Reszta wydarzyła się sama.
Kilka miesięcy później fotografowałem wesele Dagmary i Mateusza w tej samej sali, tylko we wrześniu. Ciekawie ogląda się je obok siebie — to samo miejsce, zupełnie inne światło.






































































































































































































































Post Tags :
Share :